دیروز مسافری از غربت به سوی نا افق های جاده می رفت،چشمانش خسته اما امیدوار بود.

به پشت سر نگریست؛

گذشته ایی مبهم با لحظاتی پر تکاپو و عبرت انگیز در جلوی چشمانش نقش بست!

چشمان پرسش گرش به جلو خیره ماند،آینـ ــده ایی نا معلوم...

آری حال زمانی بود که باید به جاده بی انتهای آینده سرازیر می شد !

گفتم: کجا ای دل دریایـ‌ ـــی؟

گفت: به سوی دیار خوبی ها!

گفتم : هر کجا که میـروی چشمان گریان ما را هم با خود ببر.

گفت: اندیشمنــ ــدان چشم گریان توشه سفر نکنند!

گفتم: پس چشمان ما کجا خواهد گریست؟

گفت: بین مرز دل و عقل آنکه هیچ چاره ایی نیست برای چشم!

و اشک جز آنکه به پای یار بریــ‌ـ ــز ..،

همین و بس!

گفتم: پس به جای آب و آئینه ، پشت مسافــ ـــر ، روزها روبــروی آینه خواهم گریست!

آدمــک آخر دنیاست ، بخنـ ــد

آدمک مرگ همین جاست ، بخند

راستــی آنچه به یادت دادیم

پر زدن نیست که درجاست ، بخند

آدمک نغمه ی آغاز نخوان

به خدا آخر دنیاست ، بخند

 امروز صبح وقتی از خواب برخاستی، تو را تماشا کردم و امیـ ــد داشتم که با من حرف خواهی زد، فقط در چند کلمه و یا از من به خاطـ ــر چیزهای خوبی که دیروز در زندگی تو اتفاق افتاد تشکر خواهی کرد. اما تو سرگرم پوشیدن لباس بودی.

هنگامی که می خواستی از خانه بیرون بروی، می دانستم که مـ ــی توانی چند دقیقه ای توقف کرده و به من سلام کنی، اما تو خیلی سـ ـــرگرم بودی. زمانی که پانزده دقیقه بیهوده بر روی صندلی نشسته بودی و پاهایت را تکان می دادی،
فکر می کردم که می خواهی با من سخن بگویی، اما تو به سوی تلفن دویـ ــدی و با یکی از دوستانت تماس گرفتی تا ازچیزهای بی اهمیت بگویی. من با صبر و شکیبایی، در تمام مدت روز تو را نگاه می کردم و تو آن قدر مشغول بودی که هیچ چیز به من نگفتی.

موقع خوردن ناهار متوجه شـ ـــدی که چند نفر از دوستانت قبل از غذا کمی با من حرف می زنند، اما تو چنین کاری نکردی. باز هم زمان باقی است و امیدوارم که تو سرانجام با من حرف بزنـ ــی. به خانه رفتی و به نظر می رسید که کارهای زیادی برای انجام دادن داری. بعد از انجام چند کار، تلویزیون را روشن کرده و  وقت زیادی را در برابر آن سپری کردی.

من باز هم با شکیبایی منتظر مانـ ــدم که بعد از تماشای تلویزیون و خوردن غذا با من حرف بزنی. هنگام خوابیدن گمان کردم که خیلـ ــی خسته ای. بعد از گفتن شب بخیر به خانواده، سریعاً به سوی رختخواب رفتی و خوابیدی. مهم نیست، شاید نمی دانستـ ــی که من همیشه آن جا با تو هستم.

من بیش از آن که تو بدانی، صبر پیشه کردم، من حتی می خواستم به تو بیاموزم که چگونه با دیگران صبور و شکیبا باشی. من به تو عشق می ورزم و هر روز منتظرم تا با من حرف بـ ــزنی. چقدر مکالمه یک طرفه و یک جانبه سخت است!

بسیار خوب، تو یک بار دیگر از خواب برخاستی و من نیز یک بار دیگر فقط برای عشق به تو منتظر خواهم ماند به این امیـ ــد که امروز مقداری از وقتت را به من اختصاص دهی، روز خوبی داشته باشـ ــی.

                                                                                                         دوست تو "خدا"

خدا به شیطان گفت : لیلی را سجـ ــده کن . شیطان غرور داشت ، سجـده نکرد .
گفت من از آتشـم و لیلی گِل است.

خدا گفت :  ســجـ ــده کن ، زیرا که من چنین می خواهم .  
شیطان سجده نکرد . سـرکشی کرد و رانـ ــده شد و کینه ی لیلی را به دل گرفت.
 
شیطان قسم خورد که لیلی را بی آبرو می کند و تا واپسین روز حیات ، فرصت خواست . خدا مهلتش داد . اما گفت نمی توانـ ــی ، هرگز نمی توانی ، لیلی دردانه ی من است . قلبش چراغ من است و دستش در دست من.
 
گمراهی اش را نمـ ـــی توانی حتی تا واپسین روز حیات .
 
شیطان می داند لیلی همان است که از فرشته بالاتر می رود و می کوشـ ــد بال لیلی را زخمی کند .

عمریست شیطان گرداگرد لیلی می گردد . دستهایش پر از حقارت و وسوسه است . او بد نامی لیلی را می خواهـ ـــد . بهانه ی بودنش تنها همین است .
 
 می خواهد قصه ی لیلی را به بیراهه کشد . نام لیلی رنج شیطان است . شیطان از انتشار لیلـ ــی می ترسد .

لیلی عشق است و شیطان از عشق واهمه دارد .

 یك روح بی پـروا و سـرگردانی از آتش

 این كوچه ها ، دیوارها ، اصلاً تمام شهر

سوزان و من محبوس در زندانی از آتش

 اهل غــزل بودم ، خدا یكجا جوابم كرد

 با واژه ای ممنوع  ، با انسانی از آتش

  بی شك سرم از توی لاكم در نمی آمد

 بر پا نمی كــــردی اگر طو فانی از آتش

  تا آمــــــدی ، آتشــــفشانی سالها خاموش

 بغضش شكست و بعد شد طغیانی از آتش

  كاری كه از دست شما هم بر نمی آمد

 من بـودم و در پیـش رویم خوانی از آتش

  این روزها محكومِ  اعدامم به جرم عشق

 در انتظارم بشـــنوم   ، فــــرمانی از آتش

(متاسفانه نمیدونم شاعــر این شعر زیبا کیه!!)